Jak radzić sobie z niejadkiem?

„Niejadek” to zwykle dziecko, które nie je tak, jak rodzice i wychowawcy oczekują, a więc takie, które niechętnie próbuje nowe potrawy oraz które niechętnie je różne znane mu potrawy.

Rodzice, babcie, nianie, angażując cały własny bagaż emocji i przekazów rodzinnych związanych z odżywianiem, próbują zmienić nawyki żywieniowe takiego dziecka. Najczęściej z odwrotnym skutkiem – bo dziecko albo zaczyna wymyślać coraz bardziej skomplikowane rytuały wokół jedzenia (lub raczej niejedzenia) albo staje się dzieckiem otyłym.

Co ma zatem robić przerażony rodzic lub opiekun? Na początek może przyjrzeć się badaniom i obserwacjom nawyków żywieniowych dzieci, prowadzonych przez lekarzy, dietetyków i psychologów. Wskazują one na następujące fakty i prawidłowości:

1. Wszystkie dzieci chcą jeść.
2. Dzieci są w stanie same prawidłowo regulować ILOŚĆ spożywanego jedzenia. Kiedy nie są nadmiernie sterowane, instynktownie będą jadły to, co dla nich najlepsze i w sposób dla nich najlepszy, a więc korzystając z wewnętrznych sygnałów, takich jak poczucie głodu, apetytu i sytości.
3. Większość dzieci negatywnie reaguje na nowe jedzenie, ale z czasem akceptuje je. Maluchy zwykle potrzebują ok. 10-15–razowego kontaktu z nową potrawą zanim ją zjedzą.
4. Liczba produktów, które dzieci lubią nie zmienia się zbytnio w okresie od 2-3 r.ż. do 8 r.ż.
5. 2-4-latki chętniej akceptują nowe potrawy i szeroką gamę potraw niż 4-8-latki. Uważa się, zatem, że nie powinno się ograniczać dzieciom dostępu do różnych potraw z uwagi na to, że są za małe.
6. Dziecko to nie mały dorosły. Dzieci nie jedzą po trochę wszystkiego, tak jak dorośli, Jedzą to, na co mają ochotę danego dnia, jedną lub dwie rzeczy, następnego dnia - coś zupełnie innego lub to samo, by następnego dnia stwierdzić, że nie lubią bananów, choć jadły je przez trzy dni po dwa naraz. Rodziców to denerwuje, ale dzieciom zupełnie nie szkodzi.
7. Większość dzieci nie spożywa pełnowartościowych poszczególnych posiłków każdego dnia, ale ich dieta równoważy się zwykle w okresie jednego tygodnia.
8. Większość małych dzieci zjada 1-2 pełne posiłki dziennie (a nie 3-5).
9. Nie ma określonych potraw i produktów, które są ważne dla zdrowia, a tylko grupy pokarmowe. Warzywa i owoce są w zasadzie na tym poziomie piramidy żywieniowej, więc nie panikujmy, jeśli dziecko nie je szpinaku i brokuł, jeśli je jabłka i pomidory.
10. Najlepszym sposobem na nauczenie dzieci jedzenia różnorodnych potraw jest spożywanie ich w domu przez wszystkich członków rodziny, którzy jednocześnie pozytywnie wyrażają się o jedzeniu.
11. Gdy dzieci rozwijają się prawidłowo i mają wg rodziców i innych osób je obserwujących co najmniej przeciętny poziom energii, prawdopodobnie nie ma się czym martwić nawet jeśli nie jedzą wg nas idealnie. Zmuszanie i nadmierne skupianie się wokół diety zdrowego dziecka przynosi więcej szkody niż pożytku.

Własna praktyka i piśmiennictwo wyraźnie również sugerują, że w sferze odżywiania dzieciom można i trzeba zaufać, a nie kontrolować i zmuszać. Wskazują też zasadę, która może wydawać się bardzo radykalna, ale jest też bardzo prosta i skuteczna jeśli chodzi o karmienie dzieci. Dotyczy ona podziału odpowiedzialności, gdzie RODZIC jest odpowiedzialny za to CO, KIEDY i GDZIE dziecko je, a DZIECKO jest odpowiedzialne za to CZY i ILE zje.

Z zasady tej wynika, że rodzic odpowiada za to, co dziecko dostaje do jedzenia (biorąc pod uwagę również preferencje dziecka i wszystko to, co wie o dziecięcych prawidłowościach jedzenia) i za sposób jego podania, a więc robi zakupy i planuje, co w danym dniu, w czasie określonego posiłku będzie się w domu jadło i gdzie. Dopiero po tych decyzjach dziecko, spośród podanego mu jedzenia wybiera to, co chce w danej chwili jeść (jeśli w ogóle) i ile.

Problemy z jedzeniem pojawiają się lub nasilają zawsze jako wynik próby przechytrzenia naturalnych wewnętrznych sygnałów z ośrodków jedzenia. Ma to miejsce zwykle wtedy, gdy przekraczane są powyższe granice odpowiedzialności dzieci i rodziców.

Inne wskazówki psychologów i dietetyków pomagające rodzicom i dzieciom przetrwać pory posiłków to:

1. Postaraj się, by wszystkie posiłki były spożywane w miłej atmosferze, a w szczególności unikaj rozmów o słabym jedzeniu dziecka;
2. Pamiętaj, żeby w oferowanych dziecku w czasie jednego posiłku potrawach zawsze znalazła się przynajmniej jedna, którą dziecko lubi oraz nie proponuj więcej niż jednej nowej potrawy w danym dniu.
3. Podawaj dziecku małe porcje: niejadek będzie miał wtedy szansę poprosić o dokładkę, a nadmiernie jedzące dziecko – sprawdzić, czy mniejsza porcja mu wystarczy.
4. Ogranicz spożywanie posiłków do stołu lub krzesełka do karmienia;
5. Postaraj się nie przygotowywać specjalnych posiłków dla dziecka. Jeśli nie chce - może nie jeść tego, co reszta rodziny, ale nie przygotowuj mu innego posiłku. Nic się nie stanie jeśli dziecko raz czy dwa nie zje, natomiast przygotowywanie mu alternatywnych dań jest na dłuższą metę niekorzystne dla dziecka i dla rodziców.
6. Proponuj nie więcej niż dwie zdrowe przekąski dziennie (jogurt, jabłko, kawałek banana);
7. Nie używaj jedzenia jako nagrody ani kary;
8. Niech deser będzie daniem po daniu głównym, a nie powodem do kłótni, gdy jest to jedyna część posiłku, którą dziecko jest zainteresowane.
9. Jeśli dziecko nie znosi określonej potrawy, bo np wywołuje w nim odruch wymiotny – nie podawaj mu jej;
10. Jeśli chodzi o potrawy, których dziecko nie zna, a twierdzi, że nie lubi, jednak nie budzą w nim negatywnych reakcji fizycznych – można i warto zachęcać go do próbowania, ale nie wolno zmuszać.
11. Nie wpadaj w panikę, gdy dziecko nie je produktów ze wszystkich grup pokarmowych w czasie jednego posiłku;
12. Jeśli dalej się martwisz, że dziecko nie je wystarczająco duzo możesz mu dać witaminę 1-2 razy w tygodniu, choć pewnie nie jest to konieczne.
13. Pamiętaj, że wszelkie zmiany nawyków jedzeniowych wymagają czasu - dlatego należy być cierpliwym.

Jeśli zaproponowany podział odpowiedzialności i/lub inne z powyższych zasad nie dają się wprowadzić w życie mimo wysiłków rodziców, oznacza to najczęściej, że problem tkwi głębiej - w relacjach w rodzinie, i zwykle ma swój odpowiednik w innych sferach życia dziecka (nauka, kontakty z rówieśnikami, rodzeństwem i in.). Wtedy konieczna jest przede wszystkim praca terapeutyczna nad relacjami w rodzinie, a nie ich objawem - faktem niejedzenia lub objadania się przez dziecko.

Uczenie dziecka niezależności i odpowiedzialności w zakresie jedzenia jest ważnym etapem procesu uczenia go bycia niezależnym i samodzielnym człowiekiem.

Przygotowała:

Małgorzata Rymaszewska, psycholog, Gabinet "Rodzice i Dzieci"

Powrót

Po czym poznać, że moje dziecko ma lub będzie prawdopodobnie miało dysleksję?

OBJAWY "RYZYKA DYSLEKSJI" ZALEŻĄ OD WIEKU DZIECKA:

 

WIEK NIEMOWLĘCY I PONIEMOWLĘCY

  • opóźniony rozwój ruchowy (słabo lub w ogóle nie raczkują, późno zaczynają chodzić, trudności z utrzymaniem równowagi, obniżone napięcie mięśniowe)
  • mała sprawność ruchowa (mało zręczne, nieporadne w samoobsłudze) 
  • opóźniony rozwój mowy (później wypowiadają pierwsze słowa, problemy z budowaniem zdań)
  • dłuższe utrzymywanie się pierwotnych odruchów wrodzonych

 

WIEK PRZEDSZKOLNY (3-5 lat)

Już u przedszkolaka można stwierdzić objawy, które cechują dzieci  ryzyka dysleksji:

  • opóźniony rozwój mowy
  • słabe umiejętności językowe: trudności z wypowiadaniem złożonych wyrazów, zapamiętywaniem nazw, budowaniem wypowiedzi
  • opóźniony rozwój ruchowy 
  • mała sprawność ruchowa i koordynacja ruchów podczas czynności samoobsługowych, rysowania czy zabaw ruchowych (słabo biega, trudności w utrzymaniu równowagi, zapinaniu guzików, nawlekaniu korali, trzymaniu kredki)
  • słaba koordynacja wzrokowo-ruchowa zaburzenia postrzegania wzrokowego i pamięci wzrokowej

 

KLASA " 0"  (6-7 lat)

  •  wadliwa wymowa, błędy gramatyczne trudności z zapamiętywaniem wiersza czy piosenki
  • trudności z różnicowaniem głosek podobnych (zaburzenia słuchu fonemowego) oraz z wydzielaniem z wyrazów sylab i głosek i z ich syntetyzowaniem (zaburzenia analizy syntezy głoskowej i sylabowej)
  • niechęć do rysowania, trudności z odtwarzaniem wzorów graficznych i szlaczków
  • niechęć do układanek
  • oburęczność, mylenie prawej i lewej ręki, trudności z używaniem określeń: prawo-lewo, nad-pod itp.
  • trudności w nauce czytania

 

WIEK MŁODSZY SZKOLNY (I - III klasa)

  •  utrzymywanie się powyższych objawów i trudności w uczeniu się
  • trudności z zapamiętywaniem nazw, nazwisk (przekręcanie), szeregów nazw (dni tygodnia, miesiące), z zapamiętywaniem tabliczki mnożenia, dat, szeregów cyfrowych (numery telefonu), błędne zapisywanie liczb wielocyfrowych
  • brzydkie pismo, niezdarny rysunek
  • trudności z opanowaniem poprawnej pisowni (w tym błędy ortograficzne)
  • mylenie liter podobnych pod względem kształtu (p-b-d-g, l-t-ł, m-n, w-u)
  • mylenie liter odpowiadających głoskom podobnym słuchowo (np. d-t, z-s, w-f)
  • opuszczanie, dodawanie, przestawianie liter  trudności z pisownią zmiękczeń i głosek nosowych (np. mylenie si-ś, zi-ź)
  • opuszczanie, dodawanie, przestawianie liter

 

WIEK STARSZY SZKOLNY (klasy IV - VI, gimnazjum i szkoła średnia)

  •  trudności w czytaniu często zmniejszają się lub ustępują
  • trudności w pisaniu mogą ograniczać się głównie do błędów ortograficznych
  • trudności mogą uogólnić się np. na języki obce

Na podstawie:  I. Palicka OBJAWY "RYZYKA DYSLEKSJI"

Powrót

Jaka choroba psychiczna rodzica wpływa ana dziecko?

Psychiczna choroba matki lub ojca stanowi zagrożenie dla ich dzieci. Ryzyko, że one również zachorują, jest większe niż wśród dzieci, których rodzice nie maja problemów ze zdrowiem psychicznym. To ryzyko jest szczególnie wysokie, gdy rodzic ma schizofrenię, chorobę afektywną dwubiegunową, ciężką depresję lub jest uzależniony od alkoholu, leków czy narkotyków. Prawdopodobieństwo zachorowania jest jeszcze większe, gdy takie problemy mają obydwoje rodzice, ojciec i matka.

 

Podatność na zachorowanie bywa przekazywana na drodze genetycznej, ale niebezpieczne dla dziecka są także zaburzone zachowania i reakcje rodziców. Upośledzają one ich zdolność okazywania dziecku miłości i bycia dla niego trwałym wsparciem. Nieustabilizowane i nieprzewidywalne środowisko rodzinne sprzyja rozwojowi zaburzeń psychicznych u dziecka, zwłaszcza gdy dochodzi do rozpadu małżeństwa, a matka i ojciec nie radzą sobie z powinnościami rodzicielskimi.

Czynniki pozytywne, zmniejszające ryzyko:

  • wiedza dziecka o tym, że jego rodzice są chorzy, więc nie można ich winić za pewne zachowania,
  • stabilny dom rodzinny,
  • poczucie bycia kochanym przez oboje rodziców,
  • silna więź ze zdrowym rodzicem,
  • wrodzona zrównoważona i pogodna osobowość dziecka,
  • siła wewnętrzna i zdolności przystosowawcze dziecka,
  • posiadanie przyjaciół,
  • zainteresowanie nauką i dobre wyniki w szkole,
  • zainteresowania pozaszkolne, hobby,
  • pomoc z zewnątrz ukierunkowana na wzmacnianie więzi w rodzinie, np. poradnictwo małżeńskie i rodzicielskie.

Lekarze, terapeuci, pracownicy socjalni i wszyscy inni, którzy mają pod opieką osobą doroslą chorą psychicznie, powinni także interesować się tym, czy nie ma powodów do obaw o stan psychiczny i emocjonalny jej dzieci. W razie potrzeby powinni skierować dziecko na badania do psychiatry dziecięco-mlodzieżowego.

Terapia indywidualna lub rodzinna daje możliwość przezwyciężenia problemu, jakim są chorzy psychicznie rodzice, pomagając dziecku w zdrowym rozwoju. Psychiatra dziecięco-młodzieżowy wzmacnia pozytywne tendencje w rodzinie oraz silne strony w psychice dziecka. W toku terapii cała rodzina uczy się, jak zminimalizować negatywne oddziaływanie na dziecko choroby matki czy ojca.

Niestety, zbyt często lekarze, rodzina i otoczenie skupiają swoją uwagę na chorych psychicznie rodzicach, ignorując problemy mieszkających z nimi dzieci. Tymczasem pomoc dzieciom powinno się traktować jako integralną część programu leczenia rodziców.

(American Academy of Child and Adolescent Psychiatry)

Powrót

Kiedy szukać pomocy psychologicznej dla dziecka?

W większości wypadków rodzice jako pierwsi zauważają, że dziecko nie radzi sobie z własnymi uczuciami, zachowaniami lub czynnikami w środowisku społecznym. Mogą zatem obserwować:

  • pojawienie się problemów w relacjach z rówieśnikami lub członkami rodziny;
  • obniżenie się wyników w nauce;
  •  zmiany w takich obszarach funkcjonowania jak sen, jedzenie i apetyt, wyrażanie emocji, zdolność do skupiania uwagi;
  • nadużywanie substancji psychoaktywnych;
  • zmiany w jakości kontaktu z dzieckiem.

Warto jednak pamiętać, że u dzieci w różnym wieku różnie mogą wyglądać symptomy potencjalnych problemów psychicznych. Poznanie najczęstszych wczesnych symptomów poważniejszych zaburzeń u dzieci w różnym wieku często pozwala na rozpoznanie problemu we wczesnej, w więc najbardziej podatnej na leczenie fazie. Dlatego proponujemy, by rodzice, którzy: 

  • podejrzewają, że ich dziecko ma problem w jakimkolwiek z powyższych obszarów; 
  • widzą, że dziecko samo sobie nie radzi z problemem; 
  • sami nie potrafią mu pomóc

szukali dla niego pomocy psychologicznej lub psychiatrycznej jak najwcześniej.  Być może okaże się, że obserwowany u dziecka objaw lub problem związany jest z łatwą do usunięcia przyczyną lub jest charakterystyczny dla zachowania dzieci tym wieku. Może jednak być też tak, że po wstępnej diagnozie psycholog lub psychiatra, razem z rodzicami, uzgodnią, że wskazane by było, by dziecko lub nawet cała rodzina skorzystali z  psychoterapii.

Poniżej podajemy niektóre wczesne symptomy potencjalnych problemów emocjonalnych, charakterystyczne dla różnych grup wiekowych, które wskazują na konieczność konsultacji ze specjalistą zdrowia psychicznego (psychologiem lub psychiatrą dziecięcym). Należy jednak zawsze pamiętać, że poniższe objawy mogą być również symptomami innych - niekoniecznie psychicznych -problemów zdrowotnych.

Jakie są symptomy potencjalnych problemów u dzieci najmłodszych?

Wczesnymi objawami trudności emocjonalnych niemowląt i małych dzieci najczęściej są:

  • opóźniony lub nierównomierny rozwój różnych sfer funkcjonowania dziecka: ruchowej, emocjonalnej, intelektualnej i społecznej;
  • intensywny lub częsty płacz lub „marudzenie”;
  • częste lub bardzo intensywne wybuchy złości (trwające dłużej niż kilka miesięcy);
  • częste choroby układu oddechowego;
  • utrzymujące się trudności z zasypianiem, częste budzenie się, koszmary nocne;
  • trudności w sferze jedzenia (szczególnie częste wymioty oraz nadmierne objadanie się);
  • niepokojące zmiany związane z wypróżnianiem się i oddawaniem moczu;
  • częste bóle brzucha, głowy;
  • nagłe zmiany w zachowaniu, pojawienie się niepokojących nawyków („brzydkich słów”, kradzieży, tików i in.);
  • częsty smutek, obniżony nastój;
  • brak energii, entuzjazmu;

Objawy te mogą – ale nie muszą – wskazywać, że w świecie potrzeb i emocji dziecka, mimo wysiłków rodziców, dzieje się coś niedobrego. Zatem, po wykonaniu niezbędnych badań medycznych, jeśli te nie wskażą na istnienie choroby fizycznej, warto udać się do psychologa dziecięcego. Warto pamiętać też o tym, że im młodsze dziecko tym częściej trudności emocjonalne sygnalizuje poprzez różne dolegliwości fizyczne. Dlatego sugerujemy, by rodzice niemowląt i dzieci do końca wieku przedszkolnego, a nawet dłużej - obok ogólnego stanu emocjonalnego malucha, obserwowali również trudne do wytłumaczenia z pediatrycznego punktu widzenia niedomagania fizyczne dziecka.

Jakie są symptomy potencjalnych problemów u dzieci w młodszym wieku szkolnym (6-12lat)?

Poniższe symptomy są najbardziej powszechnymi objawami problemów emocjonalnych, behawioralnych i/lub rozwojowych u dzieci w młodszym wieku szkolnym (6-12 lat) i sugerują konieczność konsultacji z psychologiem lub psychiatrą dziecięcym:

  • znaczne obniżenie wyników w nauce;
  • utrata zainteresowania szkołą;
  • unikanie podejmowania aktywności;
  • unikanie kontaktów z kolegami i/lub członkami rodziny;
  • zaburzenia snu (np koszmary i lęki nocne, bezsenność lub nadmierna senność);
  • wzmożona aktywność ruchowa i/lub trudności w koncentracji;
  • ciągła lub częsta agresja lub zachowania mające na celu wyładowanie się (przez okres dłuższy niż 6 miesięcy);
  • ciągłe lub częste akty buntu, sprzeciwianie się autorytetom (przez okres dłuższy niż 6 miesięcy);
  • odmowa chodzenia do szkoły;
  • odmowa brania udziału w zajęciach pozalekcyjnych i rodzinnych;
  • nadmierne zamartwianie się, obniżony nastrój i lęki;
  • nieadekwatne do przyczyny i występujące regularnie wybuchy złości.

Jakie są symptomy potencjalnych problemów u dzieci starszych i młodzieży (13+ lat)?

U dzieci starszych i młodzieży objawami potencjalnych problemów psychologicznych najczęściej są:

  • nagłe, znaczne obniżenie wyników w nauce lub utrata zainteresowania szkołą;
  • unikanie podejmowania aktywności;
  • unikanie kontaktów z rodziną i kolegami;
  • używanie środków psychoaktywnych (alkoholu, narkotyków);
  • zaburzenia snu (uporczywe koszmary nocne, bezsenność, nadmierna senność);
  • depresja (obniżony nastój, negatywizm, duże wahania nastroju);
  • zmiany apetytu (odmowa jedzenia, objadanie się, odmowa jedzenia niektórych produktów, częste wymioty, nagła zmiana wagi ciała);
  • ciągła lub częsta agresja lub zachowania mające na celu wyładowanie się (przez okres dłuższy niż 6 miesięcy);
  • ciągłe lub częste akty buntu, sprzeciwianie się autorytetom (przez okres dłuższy niż 6 miesięcy;
  • ciągłe lub częste wybuchy gniewu (przez okres dłuższy niż 6 miesięcy) lub nagłe pojawienie się epizodycznych ataków złości;
  • wagarowanie;
  • częste odmowy udziału w zajęciach szkolnych, rodzinnych, sportowych, towarzyskich;
  • nadmierne zamartwianie się i/lub lęk;
  • okaleczanie się;
  • grożenie sobie lub innym;
  • myśli o śmierci;
  • myśli lub mówienie o samobójstwie;
  • ucieczki z domu lub straszenie ucieczką;
  • zachowania destrukcyjne (wandalizm, przestępstwa kryminalne);
  • nieadekwatne do wieku zachowania seksualne;
  • kłamanie i oszukiwanie;
  • częste skarżenie się na dolegliwości fizyczne.

Na koniec jeszcze raz przypominamy, że symptomy potencjalnych problemów psychicznych mogą być podobne do symptomów charakterystycznych dla chorób fizycznych. W razie wątpliwości warto więc skonsultować się również z lekarzem pediatrą.

Powrót

CZYTELNIA

Na tej stronie w zakładkach obok zamieszczamy artykuły lub opracowania (głównie autorstwa psychologów z naszej poradni), w których odpowiadamy na najczęściej zadawane przez rodziców pytania dotyczące psychologii rozwojowej, psychoterapii i naszej działalności.  

Tematy, które poruszamy dotyczą m.in.:

  • codziennych zachowań dzieci, które mogą budzić niepokój (jedzenie, relacje z równieśnikami, zachowanie na przyjęciach urodzinowych czy u znajomych, obgryzanie paznokci i.in);
  • sytuacji kryzysowych w życiu dziecka (choroba rodzica, rozwód)
  • budowania relacji dzieckiem;
  • rozumienia uczuć, potrzeb i możliwości dzieci w różnym wieku.

 Jeśli macie państwo jakiekolwiek pytania prosimy kierować je na nasz adres e-mailowy: listy@rodziceidzieci.com

Zapraszamy do zadawania pytań również dzieci i młodzież - obiecujemy odpowiedzieć na wszystkie!

Powrót

Joanna Brągoszewska, psychiatra dziecięcy

Joanna

lekarz psychiatra, specjalista psychiatrii dzieci i młodzieży

  • Ukończyła  I Wydział Lekarski  Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego
  • Od 2006 roku pracuje w Klinice Psychiatrii Dzieci i Młodzieży Instytutu Psychiatrii i Neurologii w Warszawie, gdzie odbyła szkolenie specjalizacyjne a obecnie zatrudniona na stanowisku starszego asystenta
  • Odbyła liczne staże kliniczne m.in. w Klinice Nerwic IPiN, Klinice Psychiatrii Dorosłych IPiN, Klinice Psychiatrii Wieku Rozwojowego WUM, poradni rehabilitacyjnej dla dzieci z autyzmem i ich rodzin w IPiN
  • Autorka i współautorka prac naukowych oraz publikacji w czasopismach medycznych, książce
  • Dodatkowo doświadczenie zawodowe zdobywa uczestnicząc w licznych szkoleniach i konferencjach w kraju i zagranicą, jest  w trakcie szkolenia z psychoterapii systemowej
  • Od kilku lat przyjmuje także pacjentów dorosłych oraz dzieci i młodzież w dwóch warszawskich PZP
  • Członek  Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego (PTP)
  • Członek  European College of Neuropsychopharmacology (ECNP)
  • Zajmuje się diagnozą i leczeniem zaburzeń psychicznych występujących u dzieci i młodzieży oraz u dorosłych: m. in. zaburzeń neurorozwojowych z kręgu zaburzeń całościowych (autyzm, zespół Aspergera), zaburzeniami emocjonalnymi i lękowymi, zaburzeniami zachowania i osobowości, zaburzeniami nastroju (depresja, choroba afektywna dwubiegunowa), zaburzeniem obsesyjno - kompulsyjnym (nerwica natręctw), zaburzeń psychotycznych (schizofrenia, zaburzenia urojeniowe), zaburzeniami tikowymi, zespołem nadpobudliwości psychoruchowej i zab. koncentracji uwagi (ADHD, ADD), zaburzeniami odżywiania (anoreksja, bulimia), współwystępowaniem schorzeń somatycznych i zaburzeń psychicznych

 

Powrót

Agata Wilkowiecka

Agata Wilkowiecka, pedagog

  • Ukończyła Wyższą Szkołę Pedagogiczną w Częstochowie
  • Ukończyła Studia Podyplomowe w zakresie Terapii Pedagogicznej uczniów ze specyficznymi trudnościami prowadzone przez  WSSE i Polskie Towarzystwo Dysleksji
  • Odbyła szereg szkoleń i warsztatów  w zakresie diagnozy i terapii pedagogicznej specyficznych trudności w nauce, szkolenia w zakresie kinezjologii edukacyjnej, integracji sensorycznej (SI), komunikacji, uzależnień i in.
  • Pracowała jako pedagog i reedukator w poradni psychologicznej, w gimnazjum i w liceum
  • W gabinecie psychologicznym Rodzice i Dzieci prowadzi:
    1. terapię pedagogiczną (reedukacja)
    2. grupy terapeutyczne dla dzieci oraz warsztaty umiejętności wychowawczych dla rodziców (współprowadzenie)
    3. weekendowe seminaria tematyczne dla rodziców
    4. Zajęcia wakacyjne „Origami z kół”  jako metoda stymulowania rozwoju psychofizycznego, społecznego i emocjonalnego dzieci i młodzieży

 

Powrót

Zofia Rubini

mgr Zofia Reyzz–Rubini, psychoterapeutka rodzin, realizatorka warsztatów umiejętności wychowawczych „Szkoła dla Rodziców i Wychowawców”

  • Absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego
  • Ukończyła wiele kursów, szkoleń i treningów przygotowujących do prowadzenia psychoterapii, warsztatów oraz mediacji, m.in. 3-letni Kurs systemowej terapii rodzin w Ośrodku Szkoleń Systemowych w Krakowie (450 godzin); szkolenia w zakresie mediacji rodzinnych organizowane przez  Centrum Mediacji Rodzinnych i Psychoterapii w Katowicach; Program Edukacji Psychologicznej w zakresie Pomocy Psychologicznej prowadzony przez Instytut Terapii Gestalt w Krakowie; kurs dot. pracy w podejściu poznawczo-behawioralnym Centrum Szkoleń i Psychoedukacji Instytutu Psychologii Zdrowia PTP w Warszawie; staż w Studium Pomocy Psychologicznej  Instytutu Psychologii Zdrowia PTP; uczyła się również w Laboratorium Psychoedukacji w Warszawie, Centrum Metodycznym Pomocy Psychologiczno-Pedagogicznej Ministerstwa Edukacji Narodowej w Warszawie, Centrum Negocjacji w Warszawie
  • Pracuje pod superwizją superwizorów PTP
  • Jest członkiem Sekcji Naukowej Terapii Rodzin Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego
  • Wpisana przez Prezesa Sądu Apelacyjnego w Warszawie do wykazu osób uprawnionych do przeprowadzania postępowania mediacyjnego; jest stałym mediatorem rodzinnym Polskiego Centrum Mediacji i Stowarzyszenia Mediatorów Rodzinnych oraz trenerem mediatorów rodzinnych
  • W latach 1998 – 2005 pracowała w Specjalistycznej Poradni Rodzinnej Dzielnicy Bemowo m.st. Warszawy, z którą nadal współpracuje
  • W Gabinecie Psychologicznym  "Rodzice i Dzieci" w bieżącym roku szkolnym prowadzi tylko warsztaty dla rodziców
Powrót

Sylwia Gutowska

mgr Sylwia Gutowska, doradca zawodowy, psycholog

  • Ukończyła studia psychologiczne na Uniwersytecie im. Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie oraz studia podyplomowe zorganizowane przez Zakład Doskonalenia Zawodowego w Płocku w partnerstwie z Instytutem Pracy i Spraw Socjalnych w Warszawie - „Eurodoradca gwarantem świadomego planowania kariery zawodowej”
  • Posiada bogate doświadczenie w zakresie doradztwa zawodowego dla różnych grup społecznych: absolwenci, osoby po 50-tym roku życia, osoby wykluczone społeczne, niepełnosprawne, rodzice dzieci z problemami zdrowotnymi;
  • Współpracuje z prywatnymi firmami i organizacjami pozarządowymi  (m.in. WYG International Sp. z o. o.,  Fundacja Centrum Promocji Kobiet, Wyższa Szkoła Promocji w Warszawie)
  • W Gabinecie "Rodzice i Dzieci" zajmuje się doradztwem w zakresie planowania edukacji  i ścieżek kariery; bada predyspozycje i preferencje zawodowe młodzieży gimnazjalnej, licealnej i osób dorosłych.
Powrót

Joanna Stępińska

mgr Joanna Stępińska, psycholog

  • Absolwentka Wydziału Psychologii  UW (specjalizacje: Psychologia Wychowawcza, Psychologia Rehabilitacyjna Dzieci i Młodzieży); aktualnie w tracie studiów doktoranckich.
  • Brała udział w wielu szkoleniach z zakresu diagnozy psychologicznej, psychoterapii behawioralno – poznawczej oraz psychodynamicznej. Uczyła się prowadzenia grup socjoterapeutycznych na kursie zorganizowanym przez Fundację ETOH. Ukończyła roczny kurs Vademecum Gestalt prowadzony przez Grupę Synapsis, oraz liczne warsztaty dotyczące pracy z dzieckiem w wieku szkolnym.
  • Prowadziła grupy socjoterapeutyczne i psychoterapeutyczne, diagnozę dzieci i młodzieży oraz konsultacje psychologiczne dla dzieci i rodzin.
  • Do obszaru jej zainteresowań, które stały się tematem pracy badawczej można zaliczyć problematykę rozwoju wczesnej interakcji między rodzicami a dzieckiem do 3 roku życia. Jest w trakcie studiów podyplomowych na temat pomocy dzieciom niepełnosprawnym (od 0 do 6 r.ż) i ich rodzinom.
  • W Gabinecie "Rodzice i Dzieci" prowadzi terapię indywidualną i grupową dla dzieci w wieku szkolnym oraz konsultacje dla rodziców (obecnie przebywa na urlopie wychowawczym).

 

Powrót

Strony