Małgorzata Kuszewska, psycholog, psychoterapeuta

mgr Małgorzata Kuszewska - psycholog, psychoterapeuta

Ukończyła Wydział Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego (specjalizacja: psychologia kliniczna dziecka). Odbyła liczne staże i praktyki w dziecięcych szpitalach( m.in. Litewska, Działdowska), w Ośrodku Psychoterapii Dzieci przy Wydziale Psychologii (roczna grupowa terapia rodziców), na obozach naukowych ( turnusy terapeutyczne dla rodziców i dzieci z problemami w rozwoju – UW i Tow. Przyjaciół Dzieci). Po studiach rozpoczęła pracę w powstającym wówczas pierwszym w Warszawie Terapeutycznym Oddziale Dziennym dla Dzieci z autyzmem oraz innymi zaburzeniami wczesnodziecięcymi i uczestniczyła w tworzeniu formuły ich psychoterapii i oddziaływań wspierających rozwój. Z oddziałem tym związana jest do dziś (obecnie to POD przy ul. Koszykowej), gdzie prowadzi długoterminową terapię dzieci i ich rodziców. Od wielu lat współpracuje stale z przedszkolami, udzielając konsultacji nauczycielom i rodzicom, dotyczących problemów rozwoju i wychowania oraz prowadzi warsztaty w tym zakresie (np. warsztaty kompetencji rodzicielskich, warsztaty rozwoju poczucia własnej wartości u dzieci, warsztaty komunikacji i in.) W ramach prywatnej praktyki prowadziła też psychoterapię młodych osób dorosłych. Ukończyła szkolenie w terapii poznawczo - behawioralnej i uzyskała certyfikat Oxford Cognitive Therapy Center oraz Centrum Terapii Poznawczo – Behawioralnej w Warszawie, a także certyfikat psychoterapeuty Polskiego Towarzystwa Terapii Poznawczo – Behawioralnej. Podczas swojej pracy stale uczestniczy w superwizjach, seminariach, warsztatach i konferencjach naukowych. Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Psychologicznego oraz PTTPB. Pracowała w nurcie terapii psychodynamicznej i poznawczo – behawioralnej, interesuje się też podejściem integracyjnym. W gabinecie „Rodzice i dzieci” proponuje:

- konsultacje dla rodziców młodszych dzieci, dotyczące problemów rozwojowych (w tym całościowych zaburzeń rozwoju), emocjonalnych i związanych z zachowaniem oraz wychowawczych,

- krótkoterminową terapię rodziców

– problemy emocjonalne i związane z rodzicielstwem (praca wg. uzgodnionych celów np. dotyczących relacji z dzieckiem, radzenia sobie w stresującej sytuacji itp.).

Powrót

Tomasz Chmiel, psycholog, psychoterapeuta

 

Mgr Tomasz Chmiel, psycholog, psychoterapeuta

-Absolwent Wydziału Psychologii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, specjalizacja: psychologia kliniczna.

-Ukończył czteroletnie podyplomoweszkolenie w psychoanalitycznie zorientowanej psychoterapii indywidualnej i grupowej w Instytucie Analizy Grupowej "RASZTÓW" (szkolenie posiada atest Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego oraz Polskiego Towarzystwa Psychologicznego).

-Od 2006 roku jest związany z Mazowieckim Centrum Neuropsychiatrii w Zagórzu k/Warszawy, gdzie zajmuje się psychoterapią indywidualną i grupową młodzieży oraz prowadzi warsztaty dla rodziców.

-Posiada wieloletnie doświadczenie w pracy gabinetowej z młodzieżą oraz osobami dorosłymi.

-Jest członkiem kandydatem (w trakcie certyfikacji) Instytutu Analizy Grupowej "RASZTÓW".

-W gabinecie Rodzice i Dzieci zajmuje się: 1. psychoterapią grupową młodzieży; 2. psychoterapią grupową dorosłych.

Powrót

Izabela Banasikowska, psycholog

Izabela Banasikowska psycholog

Mgr Izabela Banasikowska, psycholog, psychoterapeuta
 
Ukończyłam Wydział Psychologii na Uniwersytecie Warszawskim (specjalizacja: psychologia kliniczna dziecka), pięcioletnie studia doktoranckie na Wydziale Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego oraz szkolenie w terapii poznawczo-behawioralnej (Certyfikat Psychoterapeuty Poznawczo-Behawioralnego nr 167 Polskiego Towarzystwa Terapii Poznawczej i Behawioralnej).

W trakcie studiów odbywałam staże w szpitalu psychiatrycznym dla dzieci w Krośnicach, jako członek Koła Psychiatrii Dziecięcej przy warszawskim szpitalu dziecięcym na Litewskiej – moim wieloletnim nauczycielem i mistrzem był prof. Tomasz Wolańczyk, psychiatra i neurolog, Konsultant Krajowy w Dziedzinie Psychiatrii Dzieci i Młodzieży.

Od ponad 15 lat pracuję jako diagnosta i psychoterapeuta, również psycholog szkolny. Mam bogate doświadczenie w pracy z rodzinami oraz dziećmi w różnym wieku, począwszy od 6 roku życia, a skończywszy na młodych dorosłych. Pracę z dziećmi łączę z zabawą, szczególną też uwagę przykładam do relacji z moim klientem.

Mam również doświadczenie w pracy z osobami dorosłymi, w różnym wieku.

W pracy nie tylko korzystam z technik poznawczo-behawioralnych, ale i też terapii zabawą, technik Gestalt i Mindfulness.

Najczęściej zajmuję się problemami lęku (kompulsje, fobie, trauma) i agresji, niskiej samooceny; trudnościami z zachowaniem (w wyniku np. ADHD) czy społecznymi (lęki, Zespół Aspergera).

Jestem pod stałą superwizją certyfikowanych terapeutów i superwizorów poznawczo-behawioralnych. Współpracuje z psychiatrami, neurologami, terapeutami pedagogicznymi i SI, również szkołami.

Należę do Samorządu Zawodowego Psychologów Polskiego Towarzystwa Psychologicznego.

Psychoterapię prowadzę w języku polskim i angielskim.

 

Powrót

Joanna Krasuska, M. Psych.

Joanna Krasuska, M. Psych.

psycholog

Joanna Krasuska, M.Psych., psychologist, psychotherapist

Graduated in psychology from University of Warsaw (speciality in clinical child psychology).

Completed four-year studies in psychotherapy organized by MABOR Psychologcal and Medical Centre.

Psychotherapist certified by Polish Psychiatric Association (www.psychiatria.org.pl certificate nr 644).

Practiced clinical psychotherapy at Mazowieckie Centrum Neuropsychiatrii (Mazovian Neuropsychiatric Centre) and Instytut Psychiatrii i Neurologii (Psychiatry and Neurology Centre).

Gained valuable experience conducting various types of workshops and trainings for both children and adults (concerning psychological and educational problems).

Works with adolescents, adults, families and couples, and her clinical specialities are:

  • emotional problems (anxiety, depression, emotional lability);
  • behavioural disodrers;
  • eating disorders;
  • relationship disorders.
  • life crisis situations (lost, trauma, divorce, health problems).

Izabela Banasikowska English

Izabela Banasikowska English

psycholog

dr Izabela Banasikowska, psycholgist, psychotherapist

I graduated in psychology from University of Warsaw, speciality in clinical child psychology. I completed a five-year-lasting PhD studies at the University of Warsaw and a course in Cognitive Behavioural Therapy at Centrum Terapii Poznawczo-Behawioralnej in Warsaw, , organised by Oxford Cognitive Therapy Centre (www.octc.co.uk), Centrum Terapii Poznawczo-Behawioralnej (www.ctpb.pl) and Polskie Towarzystwo Psychologiczne (www.ptp.org.pl).

As a member of Children's Psychiatry Association of Children's Hospital in Litewska Street in Warsaw. I practiced at Children's Psychiatric Hospital in Krośnice. I published several articles on bed-wetting in childhood.

For last couple of years not only have I been diagnosing psychological problems, but also have I been a therapist for a few diagnostic and therapeutic centres. I work in association with the British and American Schools in Warsaw in the matter of IQ and specific learning disorders diagnosis. I also conduct workshops for psychologists and pedagogues.

I am under regular supervision of certified therapists, as well as cognitive-behavioural therapy supervisors. I work with children, youth and their families.

Mgr Joanna Krasuska

Joanna

Mgr Joanna Krasuska, psycholog, psychoterapeuta

 

-Absolwentka Wydziału Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego, specjalizacja: psychologia kliniczna dziecka.

-Ukończyła Całościowe Czteroletnie Podyplomowe Szkolenie w Zakresie Psychoterapii przy Ośrodku Mabor w Warszawie (szkolenie akredytowane przez Polskie Towarzystwo Psychiatryczne).

-Jest certyfikowanym psychoterapeutą Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego (certyfikat nr 644).

-Od 2005 roku jest związana z Mazowieckim Centrum Neuropsychiatrii w Zagórzu k/Warszawy, gdzie zdobyła szerokie doświadczenie w zakresie wszelakiej pracy terapeutycznej z młodzieżą i rodzinami (na Oddziale Leczenia Nerwic oraz na Dziennym Oddziale Psychiatrycznym).

-Terapię rodzin praktykowała jako samodzielny pracownik Poradni przy Klinice Dzieci i Młodzieży w Instytucie Psychiatrii i Neurologii w Warszawie.

-Ma wieloletnie doświadczenie w pracy gabinetowej z młodzieżą oraz osobami dorosłymi.

-Jest członkiem Sekcji Naukowej Terapii Rodzin Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego.

-W gabinecie Rodzice i Dzieci zajmuje się:

1. psychoterapią indywidualną osób dorosłych;

2. psychoterapią indywidualną młodzieży od 15 r.ż.;

3. psychoterapią rodzinną;

4. konsultacjami dla rodziców oraz poradnictwem dotyczącym spraw wychowawczych.

-Specjalizuje się w problematyce związanej z:

1. okresem dojrzewania;

2. problemami emocjonalnymi (lęk, smutek, depresja, brak stabilności emocjonalnej);

3. sytuacjami kryzysowymi (rozwód, choroba, nagła strata, żałoba, trauma);

4. brakiem satysfakcji w relacjach z sobą samym i/lub otoczeniem;

5. trudnościami w pełnieniu ról w życiu prywatnym i/lub zawodowym.

-Prowadzi także spotkania w języku angielskim.

Powrót

PRACA/STAŻ

W obecnej chwili poszukujemy nowych osób do zespołu do pracy w naszym oddziale przy ul. Siennej 55 . Jeśli chcielibyście Państwo nawiązać z nami współpracę w  prosimy o przesłanie swojego C.V. na adres: m.rymaszewska@rodziceidzieci.com. Uprzejmie prosimy o przysyłanie ofert współpracy jedynie osoby:

ze stażem samodzielnej, udokumentowanej pracy klinicznej z dziećmi, młodzieżą i rodzicami ponad 5 lat;

posiadające certyfikat psychoterapeuty lub będące na ostatnim etapie szkolenia do takiegoż certyfikatu;

gotowe uczestniczyć w superwizji zespołu w poniedziałki w godz. 19-21;

 

 

Powrót
Jak uczyć dziecko właściwych zachowań? Czy karę można czymś zastąpić? Przeczytaj porady psychologa, Małgorzaty Rymaszewskiej w wywiadzie z Ewą Pągowską dla MamaZone.

Jak mądrze karać dzieci?

Małgorzata Rymaszewska: Uważam, że lepiej nie karać dzieci...

?

... tylko pozwolić im ponieść konsekwencje tego, co zrobiły. Najpierw trzeba pokazać dziecku granice, a potem ustalić, co się stanie, jeśli te granice zostaną przekroczone. Kierujmy się przy tym zasadami panującymi w naszym kręgu kulturowym i społecznym, naszym systemem wartości, logiką i zdrowym rozsądkiem. To lepsze niż wymyślanie skomplikowanych systemów kar i nagród, które nie dość, że rodzą wiele konfliktów i rozterek, to jeszcze często nie mają nic wspólnego z przewinieniem.

Jak to powinno wyglądać w praktyce?

Jeśli np. dziecko odmawia jedzenia tego, co dają mu rodzice, to niech nie je i w konsekwencji poczuje głód. Jeśli bije brata, to powinno być od niego i innych członków rodziny na jakiś czas odseparowane - tak jak to się dzieje w dorosłym świecie, kiedy ktoś dopuszcza się rozboju. To konsekwencje negatywne. Ale dzieci uczą się właściwych zachowań, poznając także miłe konsekwencje swoich działań. Jeśli np. dziecko wraca punktualnie z podwórka, to może liczyć na to, że kiedy będzie chciało wyjść następnym razem, rodzice mu na to pozwolą, bo wiedzą, że mogą mieć do niego zaufanie. Jeśli ubierze się ciepło w chłodny dzień, to nie zmarznie. Dziecko musi się przekonać, że każde jego działanie rodzi jakieś konsekwencje i od niego zależy czy będą one przyjemne. W ten sposób uczy się podejmować racjonalne decyzje. Staje się też bardziej odpowiedzialne.

A co zrobić, jeśli np. kilkulatek nie chce sprzątać swojego pokoju? Konsekwencją będzie bałagan, który dziecku pewnie nie będzie przeszkadzał.

Proponuję najpierw porozmawiać z dzieckiem o porządku. Powiedzieć, że w naszym domu jest on ważny i chcemy, by ono też umiało po sobie sprzątać. Ustalmy, co się wydarzy, jeśli kilkulatek nie dostosuje się do naszej prośby. Na przykład jeśli raz w tygodniu o określonej porze w pokoju będzie bałagan, zabierzemy wszystkie leżące na podłodze zabawki i przetrzymamy u siebie np. przez tydzień. To na tyle krótko, żeby dziecko mogło stosunkowo szybko poprawić swoje zachowanie i na tyle długo, by mogło zatęsknić za utraconymi zabawkami.

Rozumiem, że jeśli dziecko nie dotrzyma umowy, to nie zwracamy uwagi na płacz i narzekanie, tylko zabieramy zabawki.

Tak. Chociaż z doświadczenia wiem, że najlepiej, jeśli taka akcja odbywa się pod nieobecność dziecka, np. w poniedziałek rano, kiedy jest ono w przedszkolu lub szkole.

Ale wtedy nie możemy mu przypomnieć o porządku, dać dodatkowej szansy.

Jeśli będziemy dziecko poganiać i przypominać o obowiązkach, nie nauczymy go samodzielności i odpowiedzialności.

Co dalej? Dziecko wraca do domu i pyta o zabawki.

Wtedy mówimy np.: "zgodnie z umową za tydzień oddam ci twoje zabawki. Może jeśli teraz będziesz ich mieć mniej, łatwiej ci będzie utrzymać porządek. Jeśli za tydzień wszystko będzie poukładane, dostaniesz zabawki z powrotem. Jeśli nie - będziemy musieli zabrać nieposprzątaną partię." Celem takiego działania - bardzo czytelnym dla dziecka - jest nauczenie go porządku, a nie odegranie się na nim za to, że zrobiło bałagan.

A co z zakazem oglądania telewizji albo jedzenia słodyczy? Rodzice często je stosują.

Zakaz oglądania telewizji przez dzień czy dwa ma sens, tylko jeśli jest konsekwencją złamania przez dziecko jakiejś zasady związanej właśnie z oglądaniem telewizji. Na przykład jeśli mimo wcześniejszej umowy syn po obejrzeniu konkretnego filmu nie chce odejść od telewizora bez marudzenia. W innych przypadkach taki zakaz po prostu nie działa. Naprawdę zawsze można znaleźć takie konsekwencje, które będą bezpośrednio związane z działaniem dziecka. Jeśli zniszczyło nowy piórnik, to nie kupujemy nowego. Do końca roku szkolnego dziecko może albo używać starego piórnika, albo uskładać pieniądze na nowy. Samo musi znaleźć wyjście z sytuacji. Jeśli ukradło koledze zabawkę powinno ją oddać, przyznać się do tego i przeprosić. Nie ma sensu robić długich wykładów ani od razu iść do psychologa.

Dziecko nie będzie się czuło upokorzone?

Pewnie będzie. Ale oddanie zabawki i przeproszenie kolegi są najbardziej logicznymi konsekwencjami kradzieży. Dają też dziecku szansę naprawienia błędu i zamykają sprawę. Poza tym pozwalają doświadczyć bycia "nakrytym na kradzieży". Takie doświadczenie skutecznie dziecko zniechęci do kolejnych kradzieży. Lepiej, żeby poczuło to dziś, kiedy przyznając się do winy, może liczyć na wsparcie i zrozumienie rodziców, niż w przyszłości na sali sądowej.

 

Anna Przywuska

psycholog

mgr Anna Przywuska

Ukończyła Wyższą Szkołę Ekonomiczno-Informatyczną (kierunki: Bezpieczeństwo Biznesu i Ubezpieczeń oraz Handel Zagraniczny);

Na stanowiskach administracyjnych i obsługi klienta pracuje od 2002 roku;

Od 2012 roku prowadzi sekretariat Gabinetu Rodzice i Dzieci

Powrót

Aleksandra Majkowska

Aleksandra psycholog

Mgr Aleksandra Majkowska, psycholog

  • Absolwentka Wydziału Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego, specjalizacja: psychologia kliniczna dzieci i młodzieży.
  • Ukończyła 4-letnie szkolenie psychoterapeutyczne atestowane przez Polskie Towarzystwo Psychiatryczne.
  • Odbyła staże w Ośrodku Psychoterapii dla Dzieci i Młodzieży przy Wydziale Psychologii, w Instytucie Matki i Dziecka oraz w Fundacji „Synapsis”.
  • Doświadczenie zawodowe zdobywała pracując m.in. w przedszkolu oraz w Ośrodku Wczesnej Interwencji.
  • Prowadziła zajęcia na Wydziale Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego z zakresu pomocy psychologicznej rodzinom z dziećmi z zaburzeniami rozwojowym.
  • Aktualnie pracuje w  Poradni Rehabilitacyjnej dla Dzieci i Młodzieży, gdzie zajmuje się terapią i diagnozą rozwoju dzieci małych, przedszkolnych i wczesnoszkolnych, a także konsultacjami dla rodziców.
  • Pracuje pod superwizją superwizorów PTP i PTPP.
  • Stale podnosi swoje kwalifikacje zawodowe uczestnicząc w konferencjach i szkoleniach.
  • W Gabinecie Psychologicznym „Rodzice i Dzieci” prowadzi terapię rodzin.
  • Przyjmuje również osoby mówiące w języku angielskim.
Powrót

Strony